Dat Groene blas als gids.

- Kinderen leren in en over de nauur –

U hoort het al van verre,de horde eerste klassers,die in Aiguqmols aan het wandelen ziojn en gelijktijdig de natuur beter leren kennen en natuurlijk de natuurbescherming !  Een blad met beschrijving van de vogels die men eventueel te zien bekomt hebben de kleine jongens en meisjes in de hand,of ze de meest schuwe vogels te zien krijgen is natuurlkijk de vraag,daar de meesten vogels van hun geschreeuw en lachen zich niet laten zien .

Ook de jonge onderwijzers hebben veel plezier in deze zomer uitvluchten, door het Natuurpark te zien is altijd wel wat en na ieder boht in de weg komt er weer wat nieuw,beekjes die snel stromen ( een electrische pomp zorgt daarvoor,die het water uit de laguna door het park-gedeelte met de naam Europa pompt). Voor de kinderen een ervaring toch. Velen zien de eerste witte ooievaars in hun hoge paalnesten ,die zogenaamd de kinderen van Parijs naar Spanje brengen. En zoveel ooievaars in een keer!

In de Lagunen zwemmen en duiken een veelval van eendensoorten,de mannetjes opvallend door hun kleurenpracht  van de veren,en de vrouwtjes stil en onopvallend maar zijn daar toch,de leeraar(res)verklaart waarom,"het mannetje lokt het gevaar weg van het broedsel,vandaar de kleuren pracht,het vrouwtje verschuild zich in het riet met haar kleinen en vast niet meer

zichtbaar,vandaar het verschil van de kleur der veren".

In China ,dat leert men de kinderen,zijn eenden het symbool voor "Huwelijkstrouw" nooit is een partner ver verweiderd van de andere,ze zijn alsware niet te scheidenvan elkaar,en hij maakt net als bij de mensen zin positie als man waar met veel gesnater en het vrouwtje laat het maar zo.I

Het feit dat veel dieren een zogenaamde kudde instinct hebben, dat leren de jongens en meisjes op deze reis ook: bekijk alleen de aalscholvers te stimuleren "señus" aanhankelijk afkorting voor " Senorita", zoals in het Spaans scholen, de docenten leren. De zwart rokken zitten altijd in groepen op hun drijvende houten paal in het midden van het water. Indien er een ongewoon geluid te horen is ,of klap, een schot of een aufheulender motor in de verte, dan verwijdert de hele groep. Eenheid is kracht, ze lijken te denken.

In het binnenland grazen in alle rust de bruinen koeien ,en heel vaak zitten kleine witte reigers op de rug van een koe ,en pikken daar de insecten weg die zich vast-klemmen in de ruige vacht,de koe laat deze prettig hulp zich graag gevallen.En is dankbaar de deze vorm van burenhulp.

Maar het fijnste van de leerzame rondtrip door het natuurpark is altijd nog de aan de uitgang opgestelde "Pick Nick" tafels,waar de kinderen onder genot van een glas limonade ,het gebeuren van de dag bespreken en misschien een plan voor nog een bezoek bespreken,l kauwend op hun "bocadillo"En zo eindigd dan een leerzame dag.

Op deze speelse manier van onderricht,leren de jongens en meisjes het samenspel in de natuur van planten en dieren en het respekt dat wij mensen op moeten brengen voor onze medebewoners op deze aarde.

Het is te verheugen dat ook in Spanje het beschutten en kennis van de natuur als vroeg op de schoolbanken wordt geleerd,en natuurlijk gaat dit ook in de toekomst verder zo .

Wat info over de bijen

  We kennen ze maar al te goed, de zoemende, ijverige bijtjes. Veelal zijn we er bang voor, maar daar is geen reden toe. Zolang we de bij met rust laten, zal ze ons ook niks doen. Een bij leeft in een groep, een volk genaamd. Aan het hoofd staan de werksters, de vrouwtjes. Zij besturen het volk, zij hebben het voor het zeggen. Zij zorgen dat er in het volk één koningin aanwezig is. Deze wordt vertroeteld en verzorgd als een koningin. Want,... van haar hangt het voortbestaan van het volk af. Wanneer de oude koningin minder eitjes begint te leggen, of meerdere eitjes blijken onbevrucht te zijn; dan zullen de werksters een nieuwe koningin aanmaken. Zij zullen een grotere cel bouwen, een koninginnencel. Daarin legt de oude koningin dan haar eitje. Het is een eitje net zoals de andere, maar vanaf het begin krijgt de larve die uit het eitje komt koninginnenbrij. Door dit speciaal eten wordt deze unieke bij nu een koningin. De oude koningin zal even voor de geboorte van de nieuwe koningin het bijenpad kiezen. De helft van het volk vliegt met de oudere koningin mee. We spreken dan van een zwerm.

Vooral in mei kan je het fenomeen zwermen waarnemen. Duizenden bijen wriemelen door elkaar in de lucht, middenin de zwerm zit de koningin. Wanneer zij zich neerzet, komen alle andere bijen als een bol rondom haar gekropen of hangen ze als een tros aan een tak. Ondertussen zoeken verkenners een nieuwe woonst voor het zwermende volk. De imker heeft dit uiteraard niet graag, want, op slag verliest hij zomaar een half volk. Deze bijen kunnen hem niet meer aan honing helpen.

Naast werksters en de koningin hebben we ook de darren. Ook zij komen uit een gewoon eitje, maar dit eitje is niet bevrucht. Wanneer de koningin te oud is zal de imker dit merken. Het merendeel van de uitkomende broed zal mannelijk zijn, darren dus. Zij zijn lui en halen geen stuifmeel, zweten geen was, halen geen nectar. De darren zijn er echter wel nodig! De koningin moet bevrucht worden. Wanneer ze het daglicht ziet, gaat ze eerst en vooral haar concurrenten vermoorden. De werksters leggen voor alle zekerheid immers een aantal koninginnencellen aan. De prima donna blijft alleenheerser in het volk. Die nieuwbakken koningin gaat nu de bruidsvlucht aan. Ze schiet de lucht in en trekt naar een plaats waar de darren samentroepen. Deze plaatsen liggen vast. De koningin wordt vanaf verre afstand geroken.(Feromonen) De darren haasten zich om de eerste bij de dame te zijn. De sterkste dar wint het. In de lucht paren ze.De dar verliest hierbij zijn geslachtsdeel. Dit betekent voor de dar de dood. Andere darren proberen vervolgens hun geluk. De koningin heeft nu zaadcellen voor jaren ver (hooguit 3 jaar!). De darren die terugkeren leven met het volk mee. Even voor de herfst hebben de werksters er genoeg van en jagen de darren buiten. Zij die toch binnenraken worden afgeslacht. De darrenslag is er nodig omdat het volk de honing nodig heeft om te overwinteren.De eitjes worden netjes in cellen gelegd. Deze zijn zeshoekig en vormen samen de raat. Rondom de nest met eitjes zitten de cellen met stuifmeel en daarrond verzamelen ze de honing.

JCH/BS.

Hoe ziet een egel (Latijn: Erinaceus europaeus) eruit ?

Egels leven al 50 miljoen jaar op aarde en voorgangers van de huidige soort zijn er al tussen de 15 en 20 miljoen jaar. De egel behoort tot de familie der Erinaceidae, orde insekteneters (insectivora). Onder de egels komen meerdere soorten voor. Zelfstandige soorten zijn de amoeregel en twee chinese egelsoorten. Ook zijn er een aantal zachthuidige, stekelloze insecteneters van het rattype, die haaregels of spitsratten (Echinosoracinae) genoemd worden. De bekendste hiervan is de grote haaregel (Echinosorex gymnurus), die zonder staart 45 cm lang kan worden en die leeft in de bossen van Z.O.Azie, waar hij naast ongewervelde dieren ook kikkers en vissen weet te bemachtigen. Dan is er nog de langooregel (geslacht Hemiechinus), die in steppes en woestijnen voorkomt. Ze hebben een lichte tot zelfs witte vacht met soms een witte voorhoofdsband. Alle egels zijn zoolgangers met een tamelijk lange kop, spits en kegelvormig. Het kenmerk van een zoolganger is, dat hij bij het lopen met de volledige voetzool de grond raakt. De mens is daarentegen een halfzoolganger. Bij de Europese egels worden er 2 soorten onderscheiden: de Erinaceus europaeus en de Erinaceus roumanicus. . De egel heeft een dikke spierkap met een stekeldragende huid op zijn rug die bij het oprollen zijn hele lijf verbergt. Dit oprollen doet hij door de spierkap als een zak over zijn lichaam samen te trekken, de pennen richten zich dan op. Zo wordt hij een stijve, stekelige bal. Een gezonde, volgroeide egel weegt tussen de 800 en 1200 gram, is 20 tot 30 cm lang en heeft een staartje van 2 tot 3,5 cm. Er is geen verschil in grootte tussen een mannetje en vrouwtje. De snuit is net als het ondergedeelte behaard en de maximaal 9000 en gemiddeld ongeveer 6000 stekels van 1 à 2 cm lang, waarmee rug en kop zijn bedekt, bieden meestal bescherming genoeg. De egel kan zich namelijk zo tot een bal oprollen, dat er van kop en poten niets meer is te zien. Bij aanstormende auto's helpt dit hem echter niet. Met zijn bolle zwarte kraaloogjes ziet een egel slecht. Des te beter kan hij ruiken. In gezonde toestand heeft hij een hele natte neus. Buiten de normale zintuigen heeft de egel net als bijv. slangen nog een zesde zintuig, nl. het orgaan van Jacobson. Dit extra zintuig ligt tussen het gehemelte en de neusholte en wel vlak voor de inwendige neusopening. Het is een blind eindigend buisje, dat met reukepitheel bekleed is. Met dit orgaan worden nieuwe luchtjes onderzocht. Eerst ruikt de egel aan de nieuwe geur, daarna komt er een flinke hoeveelheid schuimend speeksel vrij. Als de ervaring is verwerkt, spuugt de egel het speeksel op zijn rug, terwijl hij zich in de vreemdste bochten wringt. Dit doet hij om het orgaan weer schoon en klaar te maken voor nieuwe

prikkels.

Voortplanting

Na 9 tot 11 maanden is onze West Europese egel in staat om zich voort te planten. Mannetjes kunnen 's nachts soms wel 2 tot 3 kilometer lopen op zoek naar een vrouwtje. De paartijd loopt, afhankelijk van het weer, van ca. mei tot september. Het vrouwtje zal eerst niets van het mannetje willen weten, maar een beetje mannetjesegel laat zich niet afschrikken. Het vrouwtje maakt hierbij proestende en kuchende geluiden, die tot ver in de egelomtrek te horen zijn. Ze zal hem met de stekels te lijf gaan en rondjes lopen, tot ze in kringetjes langs elkaar lopen: de egel-carrousel. Uiteindelijk, na soms wel 2 dagen, komt het tot een paring. Het wijfje drukt zich tegen de grond en legt al haar stekels plat. Ze doet haar achterpootjes iets omhoog, waarna het mannetje haar beklimmen kan. Zo wordt de paring in enkele seconden voltrokken. Samen betrekken ze de woning van het wijfje. Ongeveer 35 dagen vóór de geboorte van de jongen jaagt de egelin hem er weer uit. Zij doet dit om hem uit te schakelen als voedselconcurrent. De jongen worden tussen mei en september geboren na een draagtijd van 35 dagen. Soms krijgt een wijfje 2 maal een nest. In mei of juni en in augustus of september. Meestal zijn het 5 tot 7 jongen. Ze worden gezoogd door de moeder, die 10 tepels heeft. De jongen worden blind en doof geboren. Hun (witte) stekeltjes liggen in de door vocht gezwollen huid. Deze slinkt langzaam, zodat de ongeveer 100 stekels al na een dag te zien zijn. Na drie dagen groeien de grijs-bruine jeugdstekels uit. Na ongeveer drie weken gaan de ogen en oren open. De egeltjes zijn nu behaard en hebben al ongeveer 2000 stekels. In de 6e week vallen de eerste witte stekels weer uit. Tegen het einde van de derde week verlaten ze af en toe het nest, later volgen ze de moeder en gaan ze ook voedsel zoeken. Rond deze tijd krijgen ze ook een melkgebit. Egels wisselen hun melkgebit na 2 tot 3 maanden voor een blijvend gebit. In de bovenkaak zitten 20 en in de onderkaak 16 tanden. De kiezen zijn knobbelig. Na 6 weken moeten ze minimaal 300 gram wegen. Als de jongen na bijna 2 à 3 maanden zelfstandig zijn, verdrijft de moeder ze. De jongen blijven

vaak bij elkaar, ook tijdens de winterslaap. Dit vergroot hun overlevingskansen.

Hoe leeft een egel ?

De natuurlijke leefomgeving van een egel is een bosrijk gebied. Ze kunnen zich daar goed verstoppen en nestmateriaal vinden. Tegenwoordig leven ze overal waar voedsel is en geschikte schuilplaatsen zijn. Het leefgebied van een mannetje is ongeveer 20-40 ha en dat van een vrouwtje 10-20 ha. Ze vermijden vochtige gebieden en naaldbossen zonder onderhout. Daar is moeilijk een droge schuilplaats te vinden. Egels bekleden hun nest met bladeren, planten, mossen en grassen. Ze slepen dit in hun bek naar hun schuilplaats. Dit kan een zelfgemaakt hol zijn, maar ook een holle boomstam, een konijnenhol of onder oude stallen of heggen. Als de schuilplaats hem bevalt, kan hij het jaren aanhouden om er overdag te slapen. Het zelfgemaakte egelnest wordt in elkaar gedraaid. Hij sleept het nestmateriaal naar de uitgekozen plek, maakt een hoop, graaft zich in en begint te draaien. Zo ontstaan er dicht op elkaar gepakte bladeren die de wanden van het nest vormen. Deze wanden kunnen wel 20 cm dik zijn. Een aantal keer per nacht is de egel actief, hij slaapt ongeveer 18 uur. De egel is niet de hele nacht actief. Zijn eerste actieve periode bij het vallen van de avond duurt zo'n 3 uur. Rond middernacht en tegen de ochtend gaat hij telkens nog eens voor enkele uren op pad. Per nacht kan hij zo gemakkelijke enkele kilometers afleggen. De egel is wakker in de lente, zomer en herfst. In de herfst slaat hij een vetvoorraad op, waardoor hij tijdens zijn winterslaap kan overleven. Als het kouder wordt en er niet voldoende voedsel meer is, zoekt de egel een

beschut plekje voor die winterslaap. Onder een heg, een houtstapel, compost- of bladhoop maakt hij een nest van blad, takjes en ander materiaal. Wanneer hij vet genoeg is -jonge egels vaak pas in december, oudere egels al eerder - zoekt hij dit nest op. Egels in de natuur bereiken nog maar zelden de leeftijd van vier jaar.

Nuttig voor het milieu

Egels zijn nuttige dieren. Zij eten veel voor ons schadelijke insekten en slakken. Ook zijn zij grote opruimers van aas, weggegooid voedsel en fruit. Op regenwormen zijn zij dol. Het is in ons eigen belang egels te helpen in hun voortbestaan. Egels ziet men niet dagelijks. Ook dit dier moet wijken voor stadsuitbreiding en wegenaanleg. Daarnaast zijn land- en tuinbouwgif, water en bodemverontreiniging oorzaak van ziekte en sterfte onder de egels. De toename van de verkeersdruk eist steeds meer slachtoffers. Het aantal egels gaat achteruit. Daarom staat de egel op de lijst van beschermde dieren in de Natuurbeschermingswet. Het is dus verboden een egel te verstoten, te doden of mee naar huis te nemen .

Vrij rondlopende egels

Gevaren voor egels

• Een egel loopt graag langs beschutte randen, zoals dichte heggen of schuttingen. Vaak eindigen die bij een autoweg zodat hij daar zal oversteken. Maak in zo'n afscheiding wat onderdoorgangen, zodat hij eerder in een andere tuin zal terechtkomen  dan  op de weg. Een gat van  l5x15 cm is voldoende.
• Rondslingerende (jam)potten, blikjes, plastic buizen of ijzerdraad zijn een gevaar voor egels die overal hun neus in steken en vast komen te zitten.
• Netjes die over fruit worden gehangen tegen vogels, moeten minstens 30 cm boven de grond hangen, anders kan een egel er  in verstrikt raken, wat snijwonden en flinke onderkoeling ten gevolge kan hebben.
• Ruim een composthoop nooit op alvorens te controleren of er een egel in slaapt; vanaf juli tot oktober kan er zelfs een moederegel met jongen inzitten.

Egels in winterslaap

De egel is van nature een insekteneter. 's Winters kan hij niet of nauwelijks voedsel vinden en zal de egel in winterslaap gaan. Dat klinkt simpeler dan het is. Om de lange koude periode te kunnen overleven, moet de egel eerst flink eten. Al het extra voedsel dat hij in de herfst eet, wordt opgeslagen als vetreserve. Vervolgens zoekt de egel een geschikte overwinteringsplek. Dat kan een composthoop zijn maar ook een bladhoop of een bos takken. Daar maakt hij zijn nest, rolt zich stijf op en gaat in winterslaap. Zo'n winterslaap is veel dieper dan een gewone slaap: Zijn lichaamstemperatuur daalt naarmate de omgeving kouder is, en kan van 38º dalen naar 4º. Zijn hartslag daalt van 100 tot 150 keer per minuut naar 20 keer  per minuut. Zijn ademhaling gaat nog maar heel langzaam. Door alle energieverbruikers op een laag pitje te zetten, kan de egel het zonder eten of drinken wel een half jaar uithouden. De egel zal overigens zelden een half jaar achter elkaar slapen. Soms wordt hij tussendoor even wakker en eet wat. Daarna gaat hij opnieuw slapen. In het begin van de winterslaap valt een egel tot 4 gram per dag af, later nog maar 1 - 2 gram. Ziet U een egel midden in de winter overdag rondlopen, dan is er iets mis. Wilt U dan iemand van de egelopvang in  uw omgeving bellen (zie lijst van vergunninghouders bij Externe opvang in Nederland). In het voorjaar, als er voldoende voedsel is, komt de egel weer tevoorschijn en begint te eten. Hij moet dan weer op gewicht komen, want hij kan ongeveer 30% van zijn lichaamsgewicht kwijtgeraakt zijn.

JCH/BS

Den Preis für des Menschen Vergnügen zahlt der Bär

Iedere medaille heeft 2 kanten,voor de spaanse beer ishet de slechte schaduwkant. In catalunya speciaal in de pyreneen aan beide seiten von den grens worden weer beren vrij uitgezet maar het toenemen aantal van skipisten die ieder jaar weer met een paar zich vergroten , verdrijfen de bruine beer.

Ongeveer 130 Bruinnberen leven vandaag den dag in de bergen. In de provincies Castille en Leon heeft men het plan een emorm skipark te bouwen ,Skipisten van 50 km lang doorsnijden het land ( een tot nu totoe ongerept verblijf voor de beren) ,15 skil-iften zullen gebouwd worden ,parkeerplaatsen voor 4000 automobielen en 65 reisbussen maken van enige bergweiden een betonwustein.100 miljoen euro zal het kosten en maken van een beren paradijs een touristen paradijs.                                                                                              

De International Association for Bear Research and Management, die 700 vakmensen uit 50 landen als lid heeft, gelijk als Large Carnivore Initiative for Europe de la Unión Internacional, de hogste instantie van wetenschappelijke natuur onderzoek,hebben de grootste bezwaren tegen dit objekt gezien het verstoren van een levensruim der bruinbeer.
JCH/BS

Wijn

n Spanje heeft zich de afgelopen 25 jaar in de wijnbouw een wonder voltrokken. Spaanse wijnen hebben zich ontworsteld aan de middelmatigheid en anonimiteit waarin zij op een enkele uitzondering als Rioja na verkeerde en hebben een gezicht gekregen. Veel van de nieuwe wijngaarden in het zonnige Spanje zijn ontwikkeld in relatief hoog gelegen gebieden waar het temperatuurverloop het gunstigst is voor wijnbouw. Nog een andere interessante trend is de aanpassing van de houtlagering. Spaanse wijnen krijgen nu duidelijk minder hout mee dan vroeger. Hier onder enige goede wijnen uit Catalunya:

Macabeo Chardonnax: Lichtvoetige Spanjaard met aroma’s van bloemetjes, rozen en jasmijn, gevolgd door een frisse, dorstlessende finale. In deze witte wijn is duidelijk de koele invloed van de Pyreneeën te proeven. Macabeo geeft minerale, en witfruitige frisheid terwijl chardonnay voor structuur en lengte zorgt. In deze combinatie vormen ze een dorstlessende droge zomerwijn.

Rosado Carbonet: Fantastische roséwijn met een prachtige balans, frisse rode vruchtjes en een aantrekkelijke romigheid. Met zijn ronde en zachtfrisse structuur is geen moment ongeschikt voor deze verrukkelijke rosé. Vriendelijk geprijsd en multi-inzetbaar dus als borrel-, feest- en barbecuewijn, aperitief of charmeur aan tafel bij vis, schelp- en schaaldieren, pasta's, rijstgerechten en salades.

Trempranillo Oaked rood 2007 :Temperamentvolle, diepdonker gekleurde wijn die in smaak rijp zwart fruit combineert met vanille en zoethout van rijping op nieuwe houten vaten. Met tempranillo als basisdruif, aangevuld met 10% procent cabernet sauvignon is dit een rijpe Spanjaard met mooi rood fruit, lichte aroma’s van eikenhout, wat chocola en een structuur die romig, en zacht overkomt. Deze Ramón Roqueta met 'eiken' heeft voldoende materie om te worden geschonken bij stevige gerechten, maar is ook 'om zo van te genieten' een dankbaar glas wijn.  

Roqueta Tempranillo Cabernet Dauvignon Reserva: Mooie houtgerijpte charmeur met prachtige belegen fruitaroma's, specerijen, een beetje cacao en een lekkere lange afdronk. Als de wijn gebotteld is geurt en smaakt hij verleidelijk naar kersen, kruiden die in de bergen voorkomen en vanille. Waar de cabernet zorgt voor stevigheid maakt de tempranillo de wijn wat zachter en ronder van structuur waardoor het geheel prettig drinkt. Niet alleen als plezierig glas vóór het eten, maar net zo goed als begeleider van geroosterd vlees, sudderpotjes en hardere kaassoorten.  

JCH/BS

Ab in die Freiheit

Tortuga de l’Albera, die einheimische Landschildkröte, hat sich 2006 unter reger Anteilnahme vieler Schulkinder auf den Weg in die Freiheit gemacht. Sie alle kamen aus der Aufzuchtstation in Garriguella, 215 an der Zahl. Weitere 202 sollen ihnen folgen. Noch sind sie zu klein, sind sozusagen noch im Krabbelalter, denn sie sind noch recht junge Exemplare erfolgreicher Zuchtbemühungen. Der Naturpark von Garraf bietet ein neues Zuhause für die Panzerträger. Dort sollen sie sich in aller Ruhe beheimaten. Die Chancen stehen gut, denn Fressfeinde hat die Schildkröte nicht. Eier und Jungtiere hingegen, können zum Beispiel Ratten zum Opfer fallen. Aber die Schildkröte wirkt dem entgegen, indem sie etwa zwei bis drei Gelege mit ca. sechs Eiern produziert. So wird der Verlust akzeptabel. Gute Chancen also für den katalanischen Panzerträger.

Sein schwimmender Kollege hat es da schwerer. Auch hier bemüht sich die Aufzuchtstation in Garriguella, aber die Beheimatung in der Freiheit gestaltet sich als schwierig. Der Katalane hat leider seine Vorliebe für exotische Haustiere entdeckt. Schlangen, Kaimane, Spinnengetier, Echsen und auch Schildkröten finden vermehrten Absatz in den Zoohandlungen. Die anfängliche Euphorie wandelt sich häufig in Unbehagen. Etwa dann, wenn aus dem niedlichen kleinen Reptil, ein beachtliches Exemplar geworden ist. Nicht selten werden diese dann in freier Natur entsorgt. So auch die Florida- Schmuckschildkröte. Sie schwimmt derweil in beachtlicher Anzahl in katalanischen Gewässern herum. Der Immigrant ist größer und robuster als die einheimische Wasserschildkröte. Ungalant ist der Amerikaner auch, er schnappt der kleinen Katalanin das Futter weg, und verdrängt sie von den wichtigen Sonnenplätzen.

Problem Nummer zwei ist der Mensch. Auf sein Konto gehen Umweltverschmutzung und Rücksichtslosigkeit. Umso größer ist die Freude, dass immer wieder kleine Populationen den Schritt in die Freiheit schaffen. An der unteren Flussmündung der Ter ist das zu beobachten, ebenso in mehreren Weihern und kleinen Seen im Baix Empordà. S.H.

Spanje versterkt de wet tot bescherming van het vee op lange afstand.

Voordat een dier als een stukje vlees op een bord belandt, heeft het vaak al een lange weg dwars door Europa achter de rug. Een kalfje van veertien dagen heeft meer van Europa gezien, dan menig Nederlander. Biggetjes, met miljoenen in de Europese stallen geboren, worden massaal naar Spanje vervoerd en daar vetgemest. Daarna gaan dezelfde dieren naar Italië om geslacht te worden. Dit 'slepen' met dieren veroorzaakt heel veel dierenleed. Bovendien verhoogt het het risico van verspreiding van besmettelijke dierziekten, zoals mond- en klauwzeer.

Onderzoek van de Europese Inspectiedienst Dierenbescherming heeft aangetoond dat het bar gesteld is met het naleven van de regels. De in de pers getoonde beelden schokten de wereld. Transporten duren te lang, waardoor dieren bezwijken onder hitte, gebrek aan drinkwater en totale uitputting. Op grond van onderzoeken van de LID zijn klachten ingediend bij de Europese Unie. Die werkt nu aan herziening van de welzijnsvoorschriften voor diertransporten in Europa.

De Dierenbescherming zet zich samen met haar Europese koepel, de Eurogroup for Animal Welfare, in voor aanscherping en betere naleving van de transportregels. Het onnodige vervoer van levende dieren van het ene bedrijf naar het andere moet ophouden. In plaats daarvan moeten er gecombineerde bedrijven komen waar dieren hun hele leven blijven. Een transportduur voor slachtvee van acht uur is echt het maximum.

JCH/BS